Длоромӣ ки равнақи ҷамол ӯ рафта буду зулмати риши сафҳаи рӯйиши гирифта , толибонро аз мусоҳибати худ сабур медиду ошиқонро аз мўослти худ нФўр донист ки ҳиҷоби эшон мӯе чандаст бар оризу занхдони дамида ва аз он дом бе андоми мурғи дили эшон рамида .

دلارامی که رونق جمال او رفته بود و ظلمت ریش صفحه رویش گرفته، طالبان را از مصاحبت خود صبور می دید و عاشقان را از مواصلت خود نفور دانست که حجاب ایشان مویی چند است بر عارض و زنخدان دمیده و از آن دام بی اندام مرغ دل ایشان رمیده.

Ҷҳомиро талаб кард ки аз бе ёрии бҷон омадаам ва аз бехаридорӣ ба фиғон ! биё ва ин ҳиҷобро аз пеш бурдор ва ин домро аз ҳам брдр . Ҳҷоми мардии зариф буду табъӣ латиф дошт , покӣ меронад ва ин қитъа мехонд :

جحامی را طلب کرد که از بی یاری بجان آمده ام و از بی خریداری به فغان! بیا و این حجاب را از پیش بردار و این دام را از هم بردر. حجام مردی ظریف بود و طبعی لطیف داشت، پاکی می راند و این قطعه می خواند: