Ошиқӣ ки аз даҳшати ҳабиби дилтанг буд ва аз ваҳшати рақиби пой дар санг , орзӯ май барад ки кӣ бошад ки он сода рӯй риш бароварда бошаду пиндори ҳасан аз сар берун карда то бетҳошӣ дар хизмат ӯ тавонам буд ва бетакаллуф аз суҳбат ӯ тавонам осуд .

عاشقی که از دهشت حبیب دلتنگ بود و از وحشت رقیب پای در سنگ، آرزو می برد که کی باشد که آن ساده روی ریش برآورده باشد و پندار حسن از سر بیرون کرده تا بی تحاشی در خدمت او توانم بود و بی تکلف از صحبت او توانم آسود.

Шунӯдам ки чун мӯӣ аз рӯй ӯ баромаду тозагии ҷамоли он писар ба сар омад ӯ низ чун дигарон аз роҳи таманноӣ ӯ бинишасту дида аз тамошоӣ ӯ барбаст . Бо вай гуфтанд : ин хилоф онаст ки мегуфтӣ . Гуфт : ман чаҳ донистам ки ин сайд ба ҳўиӣ бихоҳад гурехт ва ин қайд ба мӯе бихоҳад гусехт .

شنودم که چون موی از روی او برآمد و تازگی جمال آن پسر به سر آمد او نیز چون دیگران از راه تمنای او بنشست و دیده از تماشای او بربست. با وی گفتند: این خلاف آن است که می گفتی. گفت: من چه دانستم که این صید به هویی بخواهد گریخت و این قید به مویی بخواهد گسیخت.