Хубрӯеро ки ҳазор доно аз савдоӣ ӯ шайдо буд ва ҳар лаҳза бар сари кӯяш аз омад ва шуд сўдоӣёни ҳазор ғавғо , навбати хӯбӣ ба сар омаду накбати зиштӣ аз дар ва бом даромад ошиқон , бисоти инбисоти бозчиднду пои ихтилоти дркшиднд .

خوبرویی را که هزار دانا از سودای او شیدا بود و هر لحظه بر سر کویش از آمد و شد سودائیان هزار غوغا، نوبت خوبی به سر آمد و نکبت زشتی از در و بام درآمد. عاشقان، بساط انبساط بازچیدند و پای اختلاط درکشیدند.

Бо яке аз эшон гуфтам : ин ҳамон ёраст ки пор буд , ҳамон чашму абрӯ ба ҷост ва ҳамон лабу даҳони барқарор , қомат аз он баландтарасту тан аз он нерӯмандтар . Ин чаҳ вақоҳат ва бешармӣасту биўФоиӣ ва беозармӣ ки домани суҳбати азуи дрчидӣу пои иродати азуи дркшидӣ ?

با یکی از ایشان گفتم: این همان یار است که پار بود، همان چشم و ابرو به جاست و همان لب و دهان برقرار، قامت از آن بلندتر است و تن از آن نیرومندتر. این چه وقاحت و بی شرمی است و بیوفایی و بی آزرمی که دامن صحبت ازو درچیدی و پای ارادت ازو درکشیدی؟

Гуфт : ҳайҳот чаҳ май гӯйӣ , ончии дил май бараду ҳуш май рабӯди рӯҳӣ буд дар қолаби таносуби аъзоъу нъўмти бадану латофати ҷилду мулоимати овози дамида , чун он рӯҳ аз ин қолаб мФорқт кард бо қолаби мурда , чаҳ ишқи бозам ва бар гули пажмурда чаҳ нағмаи оғозам .

گفت: هیهات چه می گویی، آنچه دل می برد و هوش می ربود روحی بود در قالب تناسب اعضاء و نعومت بدن و لطافت جلد و ملایمت آواز دمیده، چون آن روح از این قالب مفارقت کرد با قالب مرده، چه عشق بازم و بر گل پژمرده چه نغمه آغازم.