Канизакии мғниаҳ ки ба ҳасани Ганаи мавсуф буд ва ба лутфи навои маърӯф , ҷамолӣ бебадал дошту ҳасанӣ бехалал , рӯзӣ дар манзари хоҷаи худ созӣ менавохт ва ғазалӣ мепардохт .

کنیزکی مغنیه که به حسن غنا موصوف بود و به لطف نوا معروف، جمالی بی بدل داشت و حسنی بی خلل، روزی در منظر خواجه خود سازی می نواخت و غزلی می پرداخت.

Навҷуоне ки дар дили ҳавоӣ ӯ дошт ва дар сари савдоӣ ӯ дар зери манзари истода буду гӯш бар овози ниҳода дар вақти ашъори вай таъаммулӣ мекард ва аз лиззати алҳони вай тамоюлӣ менамӯд .

نوجوانی که در دل هوای او داشت و در سر سودای او در زیر منظر ایستاده بود و گوش بر آواز نهاده در وقت اشعار وی تأملی می کرد و از لذت الحان وی تمایلی می نمود.

Ногуҳи хоҷаи сар аз манзар фурӯ кард , ҷавонро дид . Наздик худаш хонд ва бо худ бар як моидаҳ бинишонад . Аз ҳар ҷо бо вай хабарӣ мегуфт ва ҳар лаҳза дар ҳунарӣ бо ваии гуҳарӣ май сифт .

ناگه خواجه سر از منظر فرو کرد، جوان را دید. نزدیک خودش خواند و با خود بر یک مایده بنشاند. از هر جا با وی خبری می گفت و هر لحظه در هنری با وی گهری می سفت.

Ҷавон бо хотирии фориғ аз ҳамаи чизи гӯш бо хоҷа дошту чашм бар канизак . Ҳар чаҳ он ба ғамза савол мекард ин ба абрӯ ҷавоб медод ва ҳар чаҳ он ба турраи гиреҳ май басти ин ба шукри ханда май кушод .

جوان با خاطری فارغ از همه چیز گوش با خواجه داشت و چشم بر کنیزک. هر چه آن به غمزه سؤال می کرد این به ابرو جواب می داد و هر چه آن به طره گره می بست این به شکر خنده می گشاد.

Чун суҳбат мутамодӣ шуд , хоҷаи чунон ки доне ба зарурати баъзе ҳоҷоти инсонӣ қадам пардохт ва он ҳар ду орзӯманди муштоқро ба ҳам бгзошт . Маҷлиси холии гашту дўоъии мўослт аз ҷонибин мутаволӣ .

چون صحبت متمادی شد، خواجه چنان که دانی به ضرورت بعضی حاجات انسانی قدم پرداخت و آن هر دو آرزومند مشتاق را به هم بگذاشت. مجلس خالی گشت و دواعی مواصلت از جانبین متوالی.

Канизак забон бикшод ва дар мухотаба ӯ ин Нидо дар дод ки :

کنیزک زبان بگشاد و در مخاطبه او این ندا در داد که:

Чун ҷавони он нуктаро гӯш кард фарёд баровард ки :

چون جوان آن نکته را گوش کرد فریاد برآورد که:

Бори дигар канизак гуфт ки дар ҷаҳони ҳамин орзӯ дорам ки даст дар миён якдигар кунем ва аз лабу даҳони якдигар шукр хӯрем . Ҷавон гуфт : ман низ ин орзӯ дорам аммо чаҳ кунам ?

بار دیگر کنیزک گفت که در جهان همین آرزو دارم که دست در میان یکدیگر کنیم و از لب و دهان یکدیگر شکر خوریم. جوان گفت: من نیز این آرزو دارم اما چه کنم؟

Худоӣ таъолӣ мегуяд : « алои халоаи иؤмӣзи бъзҳми лбъзи адуи ало аламтқин » яъне : фардои қиёмати дӯстии дӯстдорон ба ранг душманӣ барояд магари дӯстии парҳезгорон ки бар дӯстии биафзояд .

خدای تعالی می گوید: «الا خلاه یؤمئذ بعضهم لبعض عدو الا المتقین » یعنی: فردای قیامت دوستی دوستداران به رنگ دشمنی برآید مگر دوستی پرهیزگاران که بر دوستی بیفزاید.

намехоҳам ки фардои баннои муҳаббати мо халал гираду дӯстии мо ба душманӣ бадал гардад ин бигуфту домани суҳбати бгзошту бад-ӣни таронаи раҳ рафтани бардошт :

نمی خواهم که فردا بنای محبت ما خلل گیرد و دوستی ما به دشمنی بدل گردد این بگفت و دامن صحبت بگذاشت و بدین ترانه ره رفتن برداشت: