Ҷавонии слили ном аз сулолаи киром ки дар қабоили араб ба ҷамолу адаби машҳур буд ва дар бешаи шерону маъракаи далерон аз заъфу сустии давр , дар дил аз духтар ъам ҳавоӣ дошт ва дар сар аз васвасаи ишқ ӯ савдое , умрҳо ранҷи талаби барад то ба матлӯб раседу зарбат ишқ хӯрд то ҷамол маъшӯқ бидид .

جوانی سلیل نام از سلاله کرام که در قبایل عرب به جمال و ادب مشهور بود و در بیشه شیران و معرکه دلیران از ضعف و سستی دور، در دل از دختر عم هوایی داشت و در سر از وسوسه عشق او سودایی، عمرها رنج طلب برد تا به مطلوب رسید و ضربت عشق خورد تا جمال معشوق بدید.

Ҳануз дар базми висоли ҷой гарм накарда буд ва аз ҷоми висоли ҷуръае беш нахурда , азимати онаш хост ки аз он манзил дар ҷои дигар мақом кунад ва дар мӯтини тозатар ором гирад , он моҳро дар имории нишонду имориро ба он роҳ ки дилаш мехост баранд .

هنوز در بزم وصال جای گرم نکرده بود و از جام وصال جرعه ای بیش نخورده، عزیمت آنش خواست که از آن منزل در جای دیگر مقام کند و در موطن تازه تر آرام گیرد، آن ماه را در عماری نشاند و عماری را به آن راه که دلش می خواست براند.

Чун як марҳала бибаред ба ҷое хушу манзилӣ дилкаш расед нузул карду имориро фурӯд оварад ногоҳ дид ки аз як ҷониби сӣ савор ошкоро шуданд . Бархесту силаҳи баст ва дар хона зин нишаст . Чун наздик омаданд донист ки душманон вайанду қасд ӯ доранд . Ба муқобилау мақотилаи эшон машғӯли гашту бештари эшонро кишт аммо захмҳои корӣ хӯрд ба пеши дхтръми бозгашт ва гуфт :

چون یک مرحله ببرید به جایی خوش و منزلی دلکش رسید نزول کرد و عماری را فرود آورد ناگاه دید که از یک جانب سی سوار آشکارا شدند. برخاست و سلاح بست و در خانه زین نشست. چون نزدیک آمدند دانست که دشمنان وی اند و قصد او دارند. به مقابله و مقاتله ایشان مشغول گشت و بیشتر ایشان را کشت اما زخمهای کاری خورد به پیش دخترعم بازگشت و گفت:

Духтар гуфт : валлоҳи ту хӯн ман нарезӣ ман хӯни худ худ хоҳам рехт ва бо хӯн ту хоҳам омехт , аммо он ба ки ту пишдстии намое ва ин уқдаро аз дил худ бигушое слил бархест ва ин таронаро оғоз кард :

دختر گفت: والله تو خون من نریزی من خون خود خود خواهم ریخت و با خون تو خواهم آمیخت، اما آن به که تو پیشدستی نمایی و این عقده را از دل خود بگشایی سلیل برخاست و این ترانه را آغاز کرد:

Пас бар гулӯе ки бар он аз зиҳи гиребони рашк май барад ва аз ғайрати ақди ҳамоили ашк май рехти як теғ баранд ва он шамъи ҷаҳони афрӯзро ба икдм бинишонад ва рӯй хок олуд худро дар хӯн ӯ молида ва ба он сурхи рӯеи бори дигар рӯй дар он сияҳ рӯзон оварад ва чанд тани дигарро сари бардошту охир сар биниҳод .

پس بر گلویی که بر آن از زه گریبان رشک می برد و از غیرت عقد حمایل اشک می ریخت یک تیغ براند و آن شمع جهان افروز را به یکدم بنشاند و روی خاک آلود خود را در خون او مالید و به آن سرخ رویی بار دیگر روی در آن سیه روزان آورد و چند تن دیگر را سر برداشت و آخر سر بنهاد.

Чун қавми слил аз ин воқеа хабар ёфтанд ҷома дарону мӯя кунон бишитофтанд ва он ҳар ду куштаро ба мақобири қабӣлаи бурданд ва дар як қабр ба хок супурданд .

چون قوم سلیل از این واقعه خبر یافتند جامه دران و مویه کنان بشتافتند و آن هر دو کشته را به مقابر قبیله بردند و در یک قبر به خاک سپردند.