Нобенаӣ дар шаби торики чароғӣ дар дасту сабуе бар дӯш дар роҳӣ мерафт . Фузулӣ ба вай расед ва гуфт : эй нодони рӯзу шаби пеши ту яксонасту равшанӣу торикӣ дар чашми ту баробар , ин чароғро фоида чист ?
نابینایی در شب تاریک چراغی در دست و سبویی بر دوش در راهی می رفت. فضولی به وی رسید و گفت: ای نادان روز و شب پیش تو یکسان است و روشنی و تاریکی در چشم تو برابر، این چراغ را فایده چیست؟
Нобӣно бихандед ки ин чароғ на аз баҳр худаст , аз барои чун ту кӯрдилон бехирадаст то бо ман паҳлу назананду сабуӣ маро нашкананд .
نابینا بخندید که این چراغ نه از بهر خود است، از برای چون تو کوردلان بی خرد است تا با من پهلو نزنند و سبوی مرا نشکنند.
Ҳоли нодонро зи нодон ба намедонад касе
حال نادان را ز نادان به نمی داند کسی
Гарчи дар дониши фузун аз буъалии сино буд
گرچه در دانش فزون از بوعلی سینا بود
Таън нобӣно задӣ эй дами з бенаӣ зада
طعن نابینا زدی ای دم ز بینایی زده
Зонка нобӣно ба кори хештани бино буд
زانکه نابینا به کار خویشتن بینا بود