Амри Лайси яке аз лашкарёни худро дид бар асбӣ лоғар нишаста ,

عمرو لیث یکی از لشکریان خود را دید بر اسبی لاغر نشسته،

Зини лоғари асбкӣ ки ҳамоно наёфта сет

زین لاغر اسبکی که همانا نیافته ست

Ҷуз аз изоми ҷавҳари таркиб ӯ низом

جز از عظام جوهر ترکیب او نظام

Ҳамчун хари ъзири изоми омада ба ҳам

همچون خر عزیر عظام آمده به هم

Лекин ҳануз гӯшт нарӯида аз изом

لیکن هنوز گوشت نروییده از عظام

Лоғари асбӣ ки гар биҷӯе

لاغر اسبی که گر بجویی

Аз гӯшт дар ӯ нишон наёбӣ

از گوشت در او نشان نیابی

Аз сар то сам гараш биковӣ

از سر تا سم گرش بکاوی

Ҷузи пӯст бар устихон наёбӣ

جز پوست بر استخوان نیابی

Гуфт : лаънат бар лашкарёни ман бод ки ҳар динору дирам ки ба эшон додам фурӯҷи занони худро фарбеҳ сохтанду мркўбони худро аз гуруснагии бгдохтнд . Он шахс бишунид гуфт : валлоҳ эй амир агар назари астбсор бар фараҷи зани ман гумории онро аз сарин асби ман лоғартар шуморӣ .

گفت: لعنت بر لشکریان من باد که هر دینار و درم که به ایشان دادم فروج زنان خود را فربه ساختند و مرکوبان خود را از گرسنگی بگداختند. آن شخص بشنید گفت: والله ای امیر اگر نظر استبصار بر فرج زن من گماری آن را از سرین اسب من لاغرتر شماری.

Амр аз ин сухан бихандед ва ӯро чизеи кроимндӣ анъом кард ва гуфт : бирав ҳар ду мркўби худро фарбеҳ кун

عمرو از این سخن بخندید و او را چیزی کرایمندی انعام کرد و گفت: برو هر دو مرکوب خود را فربه کن

Мркўби ту ду дод худои бори хеш ро

مرکوب تو دو داد خدا بار خویش را

Гоҳе азон бар ин на ва гоҳе азин бар он

گاهی ازان بر این نه و گاهی ازین بر آن

Зон борагӣ шаб куну зини боргири рӯз

زان بارگی شب کن و زین بارگیر روز

Инро ба зери зини каш ва онро ба зери рон

این را به زیر زین کش و آن را به زیر ران