Ҷўлоҳӣ дар хонаи донишмандии вадиатии ниҳод , чун икчнди баромад ба он муҳтоҷ шуд , пеш вай рафт , дид ки бар дар сарои худ бар маснад тадрис нишастау ҷамъӣ аз шогирдони пеши ваии сафи баста .

جولاهی در خانه دانشمندی ودیعتی نهاد، چون یکچند برآمد به آن محتاج شد، پیش وی رفت، دید که بر در سرای خود بر مسند تدریس نشسته و جمعی از شاگردان پیش وی صف بسته.

Гуфт : эй устод ба он вадиат эҳтиёҷ дорам гуфт : соъатӣ биншин то аз дарс фориғ шавам чун ҷўлоаҳ бинишаст , муддати дарс ӯ дайр кашиду ваии мстъҷл буду одати он донишманди он буд ки дар вақти дарси гуфтани сар худ меҷунбонед ҷўлоаҳро тасаввур он шуд ки дарси гуфтани ҳамон сар ҷнбониднаст .

گفت: ای استاد به آن ودیعت احتیاج دارم گفت: ساعتی بنشین تا از درس فارغ شوم چون جولاه بنشست، مدت درس او دیر کشید و وی مستعجل بود و عادت آن دانشمند آن بود که در وقت درس گفتن سر خود می جنبانید جولاه را تصور آن شد که درس گفتن همان سر جنبانیدن است.

Гуфт : эй устод бархезу маро то омадани нойиби худ гардон , то ман ба ҷои ту сар май ҷунбонаму вадиати марои беруновар ки ман таъҷил дорам . Донишманд чун он шунид бихандед ва гуфт :

گفت: ای استاد برخیز و مرا تا آمدن نایب خود گردان، تا من به جای تو سر می جنبانم و ودیعت مرا بیرون آور که من تعجیل دارم. دانشمند چون آن شنید بخندید و گفت: