Фозилӣ ки сӯратии қабеҳу ҳайатӣ карӣа дошт ба Фрздқ расед вайро дид ки рӯй ӯ ба ҷиҳати маразии зард шуда . Гуфт : туро чаҳ бӯдааст ки ранги ту чунин зард шудааст ?

فاضلی که صورتی قبیح و هیئتی کریه داشت به فرزدق رسید وی را دید که روی او به جهت مرضی زرد شده. گفت: تو را چه بوده است که رنگ تو چنین زرد شده است؟

Гуфт : чун туро дидам аз гуноҳон худ андешедам , ранги ман чунин зарди баромад . Гуфт : дар вақт дидан ман чаро аз гуноҳони худ ёд кардӣ ? гуфт : тарсидам ки худои таъолии маро уқубат кунад ва ҳамчун ту масх гирданд .

گفت: چون تو را دیدم از گناهان خود اندیشیدم، رنگ من چنین زرد برآمد. گفت: در وقت دیدن من چرا از گناهان خود یاد کردی؟ گفت: ترسیدم که خدای تعالی مرا عقوبت کند و همچون تو مسخ گرداند.

Ва ҳамин фозил гуяд ки бо дӯстӣ дар роҳӣ истода будам ва сухан мегуфтам занӣ омад ва дар баробари ман истод ва дар рӯй ман назар мекард . Чун назар кардани вай аз ҳад даргузашт ғуломро гуфтам пеши он зани рӯ ва бипурс ки чаҳ мешавад ?

و همین فاضل گوید که با دوستی در راهی ایستاده بودم و سخن می گفتم زنی آمد و در برابر من ایستاد و در روی من نظر می کرد. چون نظر کردن وی از حد درگذشت غلام را گفتم پیش آن زن رو و بپرس که چه می شود؟

Ғулом боз омад ки мегуяд ки чашми ман гуноҳӣ азим карда буд май хостам ки вайро уқубатӣ кунам , ҳеҷ уқубати зиёдат аз он наёфтам ки ба ин зишти рӯ назар кунам !

غلام باز آمد که می گوید که چشم من گناهی عظیم کرده بود می خواستم که وی را عقوبتی کنم، هیچ عقوبت زیادت از آن نیافتم که به این زشت رو نظر کنم!