Муъовияу Ақили бен абии толиб бо ҳам нишаста буданд Муъовия гуфт : эй аҳли шом ҳеҷ шунидаед қавли аллоҳи таъолиро онҷо ки мегуяд : « таббати идои абии лҳбу таб » ? гуфтанд : оре !
معاویه و عقیل بن ابی طالب با هم نشسته بودند معاویه گفت: ای اهل شام هیچ شنیده اید قول الله تعالی را آنجا که می گوید: «تبت یدا ابی لهب و تب »؟ گفتند: آری!
Гуфт : Абулаҳаб ъам Ақиласт . Ақил гуфт : эй аҳли шом ҳеҷ шунидаед қавли аллоҳи таъолиро онҷо ки мегуяд : « вомротаҳи ҳмолаҳи алҳтб » ? гуфтанд : оре ! гуфт : ҳмолаҳи алҳтби амма Муъовияаст .
گفت: ابولهب عم عقیل است. عقیل گفت: ای اهل شام هیچ شنیده اید قول الله تعالی را آنجا که می گوید: «وامراته حمالة الحطب »؟ گفتند: آری! گفت: حمالة الحطب عمه معاویه است.
Чу ҳаст дар ту мнқстии айби дайгарӣ
چو هست در تو منقصتی عیب دیگری
Кардан ба он на қоидаи мард боҳш аст
کردن به آن نه قاعده مرد باهش است
ӯ хомашаст аз ту ва аз айби дигарон
او خامش است از تو و از عیب دیگران
Гуё кунӣ ба айби худ онро ки хомаш аст
گویا کنی به عیب خود آن را که خامش است