Халифа бо аъробе аз моидаҳ таом мехӯрд , дар он аснои назараш бар луқма вай афтод , мӯе ба чашм вай даромад , гуфт : эй аъробии мӯиро аз луқмаи худ давр кун !
خلیفه با اعرابیی از مایده طعام می خورد، در آن اثنا نظرش بر لقمه وی افتاد، مویی به چشم وی درآمد، گفت: ای اعرابی موی را از لقمه خود دور کن!
Аъробӣ гуфт : бар моидаҳ касе ки чандон дар луқма хӯранда нигарад ки мӯиро бинад таом натавон хӯрду даст аз таом боз кашид ва савганд хӯрд ки дигар бар моидаҳи вай таом нахурд .
اعرابی گفت: بر مایده کسی که چندان در لقمه خورنده نگرد که موی را بیند طعام نتوان خورد و دست از طعام باز کشید و سوگند خورد که دیگر بر مایده وی طعام نخورد.
Чу мизбон бунаад хон мкрмти он ба
چو میزبان بنهد خوان مکرمت آن به
Ки аз мулоҳизаи миҳмон канор кунад
که از ملاحظه میهمان کنار کند
На он ки бар сар хон луқмаи луқма ӯ ро
نه آن که بر سر خوان لقمه لقمه او را
Ба зер чашм бибинад ба дил шумор кунад
به زیر چشم ببیند به دل شمار کند