Тавонгарӣ дар аҳди яке аз золимон бамурд . Вазири он золими писари вайро талаб кард ва пурсед ки падари ту чаҳ гузоштааст ? гуфт : аз молу маноли чунин ва чунон ва аз ворисон , вазири кабӣрро идаи аллоҳи субҳона ва ин фақири ҳақирро .

توانگری در عهد یکی از ظالمان بمرد. وزیر آن ظالم پسر وی را طلب کرد و پرسید که پدر تو چه گذاشته است؟ گفت: از مال و منال چنین و چنان و از وارثان، وزیر کبیر را ایده الله سبحانه و این فقیر حقیر را.

Вазир бихандед ва фармуд ки мироси вайро ба ду ним карданд , нимиро ба вай гузошт ва нимиро барои подшоҳи бардошт .

وزیر بخندید و فرمود که میراث وی را به دو نیم کردند، نیمی را به وی گذاشت و نیمی را برای پادشاه برداشت.