Беморӣ бар шарафи мӯат буд абхрӣ ки аз даҳонаш буи нохуш меомад бар болинаш нишаста буд , сар ба наздики вай май бараду талқин шаҳодат мекард ва бар рӯй вай нафас мезад . Ҳарчанд бемор рӯй худ метофт ваии алҳоҳ бештар мекарду сари наздиктар вай май барад .

بیماری بر شرف موت بود ابخری که از دهانش بوی ناخوش می آمد بر بالینش نشسته بود، سر به نزدیک وی می برد و تلقین شهادت می کرد و بر روی وی نفس می زد. هرچند بیمار روی خود می تافت وی الحاح بیشتر می کرد و سر نزدیکتر وی می برد.

Чун кор бар бемор танг омад гуфт : эй азиз ! майгузорӣ ки ман хушу покизаи бимирам ё май хоҳӣ ки марги маро ба ҳарчӣ аз он нопоктараст бёлоиӣ ? !

چون کار بر بیمار تنگ آمد گفت: ای عزیز! می گذاری که من خوش و پاکیزه بمیرم یا می خواهی که مرگ مرا به هرچه از آن ناپاکتر است بیالایی؟!