Занӣ аз шавҳари худ шикояти пеши қозии барад ки марои як лаҳза фориғ намегузорад на дар хало ва на дар мулло ва на дар вақти хамир кардан ва на дар вақти нон пухтан ва на дар вақте ки рӯза медорам ва на дар вақте ки намоз май гузорам . Шавҳараш гуфт : ман туро аз барои ин хостаам .

زنی از شوهر خود شکایت پیش قاضی برد که مرا یک لحظه فارغ نمی گذارد نه در خلا و نه در ملا و نه در وقت خمیر کردن و نه در وقت نان پختن و نه در وقتی که روزه می دارم و نه در وقتی که نماز می گزارم. شوهرش گفت: من تو را از برای این خواسته ام.

Зан гуфт : аиҳоолқозии ҳасбаи ллаҳ ки таъйин кун ки дар шабонаи рӯзӣ чанд бор бо ман наздикӣ кунад то ман бидонам ва худро бар он рости гирам . Қозӣ гуфт : даҳ бор ! зан гуфт : тоқат ин надорам гуфт : на бор ! гуфт : тоқат надорам ва ҳамчунин мегуфт то ба панҷ бори расонид .

زن گفت: ایهاالقاضی حسبة لله که تعیین کن که در شبانه روزی چند بار با من نزدیکی کند تا من بدانم و خود را بر آن راست گیرم. قاضی گفت: ده بار! زن گفت: طاقت این ندارم گفت: نه بار! گفت: طاقت ندارم و همچنین می گفت تا به پنج بار رسانید.

Зан гуфт : тоқати ин низ надорам қозӣ гуфт : вой бар ту наме хоҳӣ ки ин мискинро ҳеҷ баҳра Эй бошад . Зан гуфт : розӣ шудам ! мард гуфт : эй қозӣ бифармоӣ то касеро кафил худ кунад , зан гуфт : инак қозии мусулмонони кафил манаст .

زن گفت: طاقت این نیز ندارم قاضی گفت: وای بر تو نمی خواهی که این مسکین را هیچ بهره ای باشد. زن گفت: راضی شدم! مرد گفت: ای قاضی بفرمای تا کسی را کفیل خود کند، زن گفت: اینک قاضی مسلمانان کفیل من است.

Қозӣ гуфт : эй зониаҳ май хоҳӣ ки аз вай бигурезӣу маро дар даст вай андозӣ то ончӣ бо ту мекунад бо ман кунад ! бархезу беруни рӯ ки лаънати худоӣ бар ту бод .

قاضی گفت: ای زانیه می خواهی که از وی بگریزی و مرا در دست وی اندازی تا آنچه با تو می کند با من کند! برخیز و بیرون رو که لعنت خدای بر تو باد.