Перӣ ки коми ҷавонии ронда буд ва аз қӯти Комронии монда , канизакии соҳиби ҷамоли харид ва ба вақти фурсаташ дар канор кашид , ҳар чанд пери ҳарис буд , аммо олаташ мусоидат нанамуд . Бо канизак гуфт : Лутфӣ бинмоӣу дасти анояти бргшоӣ ва ба андаки молшии ин хуфтаро бархезон ва ин мурдаро барангезон .
پیری که کام جوانی رانده بود و از قوت کامرانی مانده، کنیزکی صاحب جمال خرید و به وقت فرصتش در کنار کشید، هر چند پیر حریص بود، اما آلتش مساعدت ننمود. با کنیزک گفت: لطفی بنمای و دست عنایت برگشای و به اندک مالشی این خفته را برخیزان و این مرده را برانگیزان.
Чу риштаи олати ман сахт суст аст
چو رشته آلت من سخت سست است
Ба молаши ёреи даҳ эй накӯи зан
به مالش یاریی ده ای نکو زن
Намолӣ то сари ришта ба ангушт
نمالی تا سر رشته به انگشت
Наёрад рафт дар сӯфори сӯзан
نیارد رفت در سوفار سوزن
Канизак ҳар чанд даст ҷунбонед ба ҷое нарасед ва ҳарчанд молаш дод корӣ накушод . Шуниданд ки ин абёт мегуфт валикин аз он пер менаҳуфт :
کنیزک هر چند دست جنبانید به جایی نرسید و هرچند مالش داد کاری نگشاد. شنیدند که این ابیات می گفت ولیکن از آن پیر می نهفت:
Ба манзили норасидаи олати пер
به منزل نارسیده آلت پیر
Ба сони лошаи лоғари бхсбд
به سان لاشه لاغر بخسبد
Ба зӯри даст чун хезоне аз ҷой
به زور دست چون خیزانی از جای
Чу дории даст аз ӯ дигар наҷунбад
چو داری دست از او دیگر نجنبد