Рӯзӣ дар фасли баҳорон бо ҷамъӣ аз дӯстдорон ба ҳавои гашту тамошои саҳроу дашт берун рафтем чун дар мавзеи хуррам манзил сохтем ва суфра андохтем сегӣ аз даври онро дид , худро ба онҷои расонид .

روزی در فصل بهاران با جمعی از دوستداران به هوای گشت و تماشای صحرا و دشت بیرون رفتیم چون در موضع خرم منزل ساختیم و سفره انداختیم سگی از دور آن را دید، خود را به آنجا رسانید.

Яке аз ҳозирони пораи санги бардошту чунонкии нони пеш санг андозанд пеши ваии андохти онро буи кард ва бе таваққуфи бозгашт , ҳарчанд овоз доданд илтифот накард асҳоб аз он мутаъаҷҷиб шуданд .

یکی از حاضران پاره سنگ برداشت و چنانکه نان پیش سگ اندازند پیش وی انداخت آن را بوی کرد و بی توقف بازگشت، هرچند آواز دادند التفات نکرد اصحاب از آن متعجب شدند.

Яке аз он миён гуфт : медонед ки ин саг чаҳ гуфт ? гуфт : ин бадбахтон аз бахилӣу гуруснагӣ санг мехуранд , аз хон эшон чаҳ таваққуъ тавон дошт ва аз суфраи эшон чаҳ таматтуъ тавон гирифт ?

یکی از آن میان گفت: می دانید که این سگ چه گفت؟ گفت: این بدبختان از بخیلی و گرسنگی سنگ می خورند، از خوان ایشان چه توقع توان داشت و از سفره ایشان چه تمتع توان گرفت؟