Фрздқи малики Басраро ки холид ном дошт мадҳ кард . Салаи мадҳи худ чунон ки мехост наёфт ба ин ду байташ ҳаҷв кард :

فرزدق ملک بصره را که خالد نام داشت مدح کرد. صله مدح خود چنان که می خواست نیافت به این دو بیتش هجو کرد:

Лақади ғрнии ман холиди боби дора

لقد غرنی من خالد باب داره

Велами адри ани ллўми ҳшўи аҳобаҳ

ولم ادر ان للوم حشو اهابه

Веласту ани ахтоти фии мадҳи холид

ولست و ان اخطات فی مدح خالد

Бовели инсони харии фии сёбаҳ

باول انسان خری فی ثیابه

намегуяд :

می گوید:

Оростаи берун сарое дидам

آراسته بیرون سرایی دیدم

Дар мадҳи худованди сарои печидам

در مدح خداوند سرا پیچیدم

Олуд шиори шеъри покизаи ман

آلود شعار شعر پاکیزه من

Аз лавси ҳдс чу мадҳаш андешедам

از لوث حدث چو مدحش اندیشیدم

Чун ин ду байт ба холид расед , даҳ ҳазор дирам ба вай фиристод ва пайғом дод ки ба ин дирамҳо маъниро ки аз ботин худ намӯдаеу зоҳири худро ба он олӯда Эй бишӯй .

چون این دو بیت به خالد رسید، ده هزار درم به وی فرستاد و پیغام داد که به این درمها معنی را که از باطن خود نموده ای و ظاهر خود را به آن آلوده ای بشوی.

Аҷаби мадори зи мамдуҳ агар кунад эҳсон

عجب مدار ز ممدوح اگر کند احسان

Биҷои модҳи худ гарчи нек ва бад гуяд

بجای مادح خود گرچه نیک و بد گوید

зи баҳр ҷӯад кунад ршҳаҳ эй равон ки бидон

ز بحر جود کند رشحه ای روان که بدان

зи лавҳи хотири худ ҳарфи зм худ шавед

ز لوح خاطر خود حرف ذم خود شوید