Шоирии пеш табиб рафт ва гуфт : чизе дар дили ман гиреҳ шудаасту вақти маро нохуш медорад ва аз онҷои фусурдагӣ ба ҳамаи аъзоӣ ман мерасаду мӯӣ бар андоми ман бармеи хезад .

شاعری پیش طبیب رفت و گفت: چیزی در دل من گره شده است و وقت مرا ناخوش می دارد و از آنجا فسردگی به همه اعضای من می رسد و موی بر اندام من برمی خیزد.

Табиби мардии зариф буд , гуфт : ба тозагии ҳеҷ шеърӣ гуфтае ки ҳануз бар касе нахонда бошӣ ? гуфт : оре ! гуфт : бихон ! бихонад , боз гуфт : бихон ! бихонад , гуфт : бархез ки наҷот ёфтӣ , ин шеър буд ки дар дили ту гиреҳ шуда буду хунакии он ба берун сироят мекард , чун аз дили худ берун додӣ халос ёфтӣ !

طبیب مردی ظریف بود، گفت: به تازگی هیچ شعری گفته ای که هنوز بر کسی نخوانده باشی؟ گفت: آری! گفت: بخوان! بخواند، باز گفت: بخوان! بخواند، گفت: برخیز که نجات یافتی، این شعر بود که در دل تو گره شده بود و خنکی آن به بیرون سرایت می کرد، چون از دل خود بیرون دادی خلاص یافتی!