Фозилӣ бар яке аз дӯстони соҳиби рози худ нома менавишт , шахсе дар паҳлавӣ ӯ нишаста буд ва ба гӯшаи чашми навиштаи вайро мехонд , бар вай душвор омад , бинвишт ки агар на дар паҳлавии ман дуздии зан ба музд на нишаста будӣу навишта маро намехондӣ ҳамаи асрори худ бнўштмӣ .

فاضلی بر یکی از دوستان صاحب‌راز خود نامه می‌نوشت، شخصی در پهلوی او نشسته بود و به گوشه چشم نوشته وی را می‌خواند، بر وی دشوار آمد، بنوشت که اگر نه در پهلوی من دزدی زن‌به‌مزد نه نشسته بودی و نوشته مرا نمی‌خواندی همه اسرار خود بنوشتمی.

Он шахс гуфт : валлоҳ эй мавлоно ки ман номаи туро мутолиа накардаму нхўондм . Гуфт : эй нодон ! пас инро ки май гӯйӣ аз куҷо май гӯйӣ ?

آن شخص گفت: والله ای مولانا که من نامه تو را مطالعه نکردم و نخواندم. گفت: ای نادان! پس این را که می‌گویی از کجا می‌گویی؟