Мъзӣ - раҳмаи аллоҳи таъолӣ , вай дар замони давлати мъзи алднёу аддӣни санҷари бен маликшоҳ буд ва аз маддоҳон ӯсту мъзии нисбат ба ӯст .

معزی - رحمه الله تعالی، وی در زمان دولت معز الدنیا و الدین سنجر بن ملکشاه بود و از مداحان اوست و معزی نسبت به اوست.

Ва ончӣ ӯро дар замони вай аз улувва шаъну рифъати дараҷа муяссар шуд кам шоириро муяссар шуда ва гӯйанд ки се кас аз шуъаро дар се давлати иқболҳо диданд ва қабулҳо ёфтанд ки кас наёфт : рӯдакӣ дар аҳди сомониёну унсурӣ дар давлати Маҳмӯдёну мъзӣ дар давлати санҷарён .

و آنچه او را در زمان وی از علو شأن و رفعت درجه میسر شد کم شاعری را میسر شده و گویند که سه کس از شعرا در سه دولت اقبالها دیدند و قبولها یافتند که کس نیافت: رودکی در عهد سامانیان و عنصری در دولت محمودیان و معزی در دولت سنجریان.

Ва сабаби вафоти ваии он буд ки рӯзии султон аз даруни харгоҳи тир май андохт ва ӯ беруни харгоҳи истода буд , ногоҳ тирӣ хато шуд ва бар вай омад , биФтоду мард ва аз ҷумлаи суханон вайаст ин чанд байт :

و سبب وفات وی آن بود که روزی سلطان از درون خرگاه تیر می انداخت و او بیرون خرگاه ایستاده بود، ناگاه تیری خطا شد و بر وی آمد، بیفتاد و مرد و از جمله سخنان وی است این چند بیت:

Тонигор ман зи сунбул бар самани парчини ниҳод

تا نگار من ز سنبل بر سمن پرچین نهاد

Доғи ҳасрат бар дили сӯратгарони чини ниҳод

داغ حسرت بر دل صورتگران چین نهاد

Ҳар дилӣ каз саркашӣ наниҳод сар бар ҳеҷ хат

هر دلی کز سرکشی ننهاد سر بر هیچ خط

Зери зулф ӯ кунун сар бар хати мишкӣни ниҳод

زیر زلف او کنون سر بر خط مشکین نهاد

Ман ғуломи он хати мишкӣн ки гӯйии мӯрча

من غلام آن خط مشکین که گویی مورچه

Пой машк олуд бар барги гули насрини ниҳод

پای مشک آلود بر برگ گل نسرین نهاد

Ва ин чанд байти дигар аз қасидае ки бар услуби шуъарои тозӣ забон гуфта :

و این چند بیت دیگر از قصیده ای که بر اسلوب شعرای تازی زبان گفته:

эй сорибон манзил макун ҷуз дар диёри ёри ман

ای ساربان منزل مکن جز در دیار یار من

То як замон зорӣ кунам бар рубъу атлолу дмн

تا یک زمان زاری کنم بر ربع و اطلال و دمن

Рубъ аз дилами пар хӯн кунам атлолро Ҷайҳун кунам

ربع از دلم پر خون کنم اطلال را جیحون کنم

Хоки дмн гулгун кунам аз оби чашми хештан

خاک دمن گلگون کنم از آب چشم خویشتن

Аз рӯй ёри харгаҳии айвон наме байнами тиҳӣ

از روی یار خرگهی ایوان نمی بینم تهی

Вази қади он сарви сеӣ холӣ наме байнами чаман

وز قد آن سرو سهی خالی نمی بینم چمن

Ҷое ки буд он длстон дар бӯстон бо дӯстон

جایی که بود آن دلستان در بوستان با دوستان

Шуд гургу рӯбаҳро макон шуд кўФу кргсро ватан

شد گرگ و روبه را مکان شد کوف و کرگس را وطن