Анварӣ - раҳмаи аллоҳи таъолӣ , ҳакимии комилу фасеҳии фозил буд ,у ҳасани шеъру лутфи назми шамаи ист аз улувва ҳол ӯ ва холӣаст аз ҷамоли камол ӯ суханон ӯ машҳурасту девон ӯ мстўр ва аз латоифи ашъори ваии як қитъа ки машъараст ба насиҳати шуъаро навишта мешавад :

انوری - رحمة الله تعالی، حکیمی کامل و فصیحی فاضل بود، و حسن شعر و لطف نظم شمه ایست از علو حال او و خالی است از جمال کمال او سخنان او مشهور است و دیوان او مسطور و از لطایف اشعار وی یک قطعه که مشعر است به نصیحت شعرا نوشته می شود:

Даии маро ъошқкӣ гуфт : ғазал май гӯйӣ

دی مرا عاشقکی گفت: غزل می گویی

Гуфтам : аз мадҳу ҳиҷои дасти биФшондми ҳам

گفتم: از مدح و هجا دست بیفشاندم هم

Гуфт : чун гуфтамаш он ҳолати гумроҳӣ буд

گفت: چون گفتمش آن حالت گمراهی بود

Ҳолати рафта дигар боз наёяд зи адам

حالت رفته دگر باز نیاید ز عدم

Ғазалу мадҳу ҳиҷо ҳар се азон ме гуфтам

غزل و مدح و هجا هر سه ازان می گفتم

Ки марои ҳирсу ғазаб буд ва ба он шаҳвати зм

که مرا حرص و غضب بود و به آن شهوت ضم

Он яке шаби ҳамаи шаб дар ғаму андешаи он

آن یکی شب همه شب در غم و اندیشه آن

Ки кунад васфи лаб чун шукру зулф ба хам

که کند وصف لب چون شکر و زلف به خم

Ваон дигар рӯзи ҳамаи рӯзи дарони меҳнату ғам

وان دگر روز همه روز درآن محنت و غم

Ки куҷои ваз ки ва чун касб кунад панҷ дирам

که کجا وز که و چون کسب کند پنج درم

Ваон се дигар чу саги хаста тслиш бидон

وان سه دیگر چو سگ خسته تسلیش بدان

Ки забунӣ ба каф ояд ки азу бошад кам

که زبونی به کف آید که ازو باشد کم

Чун худои ин се саги гуруснаро ҳошо кам

چون خدای این سه سگ گرسنه را حاشا کم

Боз кард аз сари ман бандаи оҷиз ба карам

باز کرد از سر من بنده عاجز به کرم

Ғазалу мадҳ ва ҳиҷо гӯям ва ёрб зинҳор

غزل و مدح و هجا گویم و یارب زنهار

Бас ки бо ақл ҷафо кардам ва бо илми ситам

بس که با عقل جفا کردم و با علم ستم

Анварии лоф задани шева мардон набӯд

انوری لاف زدن شیوه مردان نبود

Чун задӣ бории мардонаи нигаҳи дори қадам

چون زدی باری مردانه نگه دار قدم

Гӯшае гиру сарое ва наҷотӣ баталаб

گوشه ای گیر و سرایی و نجاتی بطلب

Ки на баси дайри сроид ба ту бар ин ду се дам

که نه بس دیر سرآید به تو بر این دو سه دم

Гӯйанд ба самъи малики ғӯри расониданд ки анварии туро ҳиҷо гуфтааст , ба малик Ҳирот навишту анвариро талаб карду нисбат ба ваии изҳори тўдд ва тлтФ намӯд аммо мақсӯдаши интиқом буду малики Ҳироти онро ба фаросат дарёфт аммо онро ба сариҳ наметавонист навишт дар мактубӣ ки аз барои мутолиба анварӣ менавишт ин байтҳоро дарҷ кард :

گویند به سمع ملک غور رسانیدند که انوری تو را هجا گفته است، به ملک هرات نوشت و انوری را طلب کرد و نسبت به وی اظهار تودد و تلطف نمود اما مقصودش انتقام بود و ملک هرات آن را به فراست دریافت اما آن را به صریح نمی توانست نوشت در مکتوبی که از برای مطالبه انوری می نوشت این بیتها را درج کرد:

Ҳаии алднёи тқўли бмлоءи фӣҳо

هی الدنیا تقول بملاء فیها

Ҳзори ҳзори ман бтшӣу Фткӣ

حذار حذار من بطشی و فتکی

Флои иғрркми тӯли абтсомӣ

فلا یغررکم طول ابتسامی

Фқўлии музҳику алФъли мбкӣ

فقولی مضحک و الفعل مبکی

Анварии онро ба ҳасан фаросат дарёфт васила ҳо ангехту малики Ҳиротро аз он мутолибаи гузарониди дигари бори малики ғӯри вайро талаб карду малики Ҳиротро муқобилаи ваии ҳазор гӯсфанд ваъда кард .

انوری آن را به حسن فراست دریافت وسیله ها انگیخت و ملک هرات را از آن مطالبه گذرانید دیگر بار ملک غور وی را طلب کرد و ملک هرات را مقابله وی هزار گوسفند وعده کرد.

Малики Ҳирот касеро муваккил анварӣ кард ки ночори сохта бояд шуд ва ба ғӯр рафт ки маро дар муқобили ту ҳазор гӯсфанд медиҳанд . Анварӣ гуфт : эй подшоҳи мардӣ ки ӯро ҳазор гӯсфанд май арзади туро ройгон наме арзад ? маро бигзор то боқии умр дар силки мулозимон ту бошаму ҷавоҳири мадоеҳ дар пои ту пошами малики Ҳиротро ин сухан хуш омад ва ӯро нигоҳ дошт .

ملک هرات کسی را موکل انوری کرد که ناچار ساخته باید شد و به غور رفت که مرا در مقابل تو هزار گوسفند می دهند. انوری گفت: ای پادشاه مردی که او را هزار گوسفند می ارزد تو را رایگان نمی ارزد؟ مرا بگذار تا باقی عمر در سلک ملازمان تو باشم و جواهر مدایح در پای تو پاشم ملک هرات را این سخن خوش آمد و او را نگاه داشت.