Ъмъқ - раҳмаи аллоҳи таъолӣ , вай низ аз шуъарои моўроء алнҳрасту устоди шуъарои вақт худаст ва ин чанд байт ки дар мФттҳи яке аз қасоид гуфта бғоити бадеъ ва латифаст :

عمعق - رحمه الله تعالی، وی نیز از شعرای ماوراء النهر است و استاد شعرای وقت خود است و این چند بیت که در مفتتح یکی از قصاید گفته بغایت بدیع و لطیف است:

Агар мӯрӣ сухан гуяд вагар мӯе равон дорад

اگر موری سخن گوید و گر مویی روان دارد

Ман он мӯр сухангӯем ман он мӯем ки ҷон дорад

من آن مور سخنگویم من آن مویم که جان دارد

Танам чун сояи мўисту дил чун дидаи мӯрон

تنم چون سایه مویست و دل چون دیده موران

зи ҳиҷри ғолияи мӯе ки чун мӯрон миён дорад

ز هجر غالیه مویی که چون موران میان دارد

Агар бо мӯӣ ва бо мӯрӣ шбонрўзӣ шавам ҳамраҳ

اگر با موی و با موری شبانروزی شوم همره

На мӯр аз ман хабар ёбад на мӯӣ аз ман нишон дорад

نه مور از من خبر یابد نه موی از من نشان دارد

Ба чашми мӯр дар ганҷами зи баси зорӣу баси сустӣ

به چشم مور در گنجم ز بس زاری و بس سستی

Агар хоҳад марои мӯрӣ ба чашми андар ниҳон дорад

اگر خواهد مرا موری به چشم اندر نهان دارد

Ман он мӯрам ки аз зории маро мӯе бапушанд

من آن مورم که از زاری مرا مویی بپوشاند

Ман он мӯем ки аз сустӣ кам аз мӯрӣ тавон дорад

من آن مویم که از سستی کم از موری توان دارد