Рӯдакӣ - раҳмаи аллоҳи таъолӣ , вай аз моўроء лнҳраст ва аз модари нобӣно зодааст , аммо чунон зкӣ ва тезфаҳм бӯдааст ки дар ҳашт солагии қуръонро бтмом ҳифз кард ва қироат биёмухту шеър гуфтан гирифт ва ба воситаи ҳасани савт дар мутрибӣ афтод ва авд биёмухт ва дар он моҳир шуд ,у насри бен Аҳмади сомонӣ ӯро тарбият кард .

رودکی - رحمه الله تعالی، وی از ماوراء لنهر است و از مادر نابینا زاده است، اما چنان ذکی و تیزفهم بوده است که در هشت سالگی قرآن را بتمام حفظ کرد و قرائت بیاموخت و شعر گفتن گرفت و به واسطه حسن صوت در مطربی افتاد و عود بیاموخت و در آن ماهر شد، و نصر بن احمد سامانی او را تربیت کرد.

Гӯйанд ки ӯро дивист ғулом буд ва чаҳор сад шутур дар зери рахту бор ӯ мерафт . Баъд аз ваии ҳеҷ шоириро ин макунат набӯдау ашъори вай , волъҳдаҳи алии алроўӣ , сад дафтар баромадааст , ва дар шарҳи яминӣ мазкӯраст ки ашъори ваии ҳазор ҳазор ва сесад байт бӯдааст , ва аз суханон вайаст дар сифати шароб :

گویند که او را دویست غلام بود و چهار صد شتر در زیر رخت و بار او می رفت. بعد از وی هیچ شاعری را این مکنت نبوده و اشعار وی، والعهدة علی الراوی، صد دفتر برآمده است، و در شرح یمینی مذکور است که اشعار وی هزار هزار و سیصد بیت بوده است، و از سخنان وی است در صفت شراب:

Дар насиҳат гуяд :

در نصیحت گوید:

Ва дар баъзе таворихи чунон мазкӯраст ки насри бен Аҳмад аз Бухоро ба Марви шоҳҷони нузули фармӯда буду муддати макси ваии онҷои мутамодӣ шуда , арқони давлатро хотири Бухороу қусӯру бсотин он ме кашид

و در بعضی تواریخ چنان مذکور است که نصر بن احمد از بخارا به مرو شاهجان نزول فرموده بود و مدت مکث وی آنجا متمادی شده، ارکان دولت را خاطر بخارا و قصور و بساتین آن می کشید

Аз рӯдакии чиз бисёре тақаббул карданд то байтӣ чанд мушаввиқу мрғби вай ба Бухоро бигӯед ва дар маҳаллии муносиб бар оҳанги авд бар он тараннум кунад , ва дар саҳарӣ ки подшоҳ сабӯҳӣ карда буд ин абётро бар оҳанги авд соз кард ва бихонад :

از رودکی چیز بسیاری تقبل کردند تا بیتی چند مشوق و مرغب وی به بخارا بگوید و در محلی مناسب بر آهنگ عود بر آن ترنم کند، و در سحری که پادشاه صبوحی کرده بود این ابیات را بر آهنگ عود ساز کرد و بخواند:

Чунон дар нафаси вай таъсир кард ки бо шақаи хосу кафш савор шуд ва як манзил бирафт ва дар баъзе таворихи ин ҳикоятро ба султони санҷару амири мъзӣ нисбат кардаанд , валлоҳи таъолии аълам .

چنان در نفس وی تأثیر کرد که با شقه خاص و کفش سوار شد و یک منزل برفت و در بعضی تواریخ این حکایت را به سلطان سنجر و امیر معزی نسبت کرده اند، والله تعالی اعلم.