Мешайъ аз ҷӯӣ биҷуст , дунбаи вай боло афтод . Буз бихандед ки урати туро дидам ! мяш рӯй боз пас кард ки эй бе инсофи ман солҳо урати туро бараҳна дидаму ҳаргизи нхндидму таъни ту нпсндидми ту пас аз умрӣ ки як бори марои чунин дидае чаҳ сарзаниши ман печидае ?

میشی از جویی بجست، دنبه وی بالا افتاد. بز بخندید که عورت تو را دیدم! میش روی باز پس کرد که ای بی انصاف من سالها عورت تو را برهنه دیدم و هرگز نخندیدم و طعن تو نپسندیدم تو پس از عمری که یک بار مرا چنین دیده ای چه سرزنش من پیچیده ای؟

Чун лӣимӣ бо ҳазорон айбу ор

چون لئیمی با هزاران عیب و عار

Рӯзу шаб бо халқи олами ошкор

روز و شب با خلق عالم آشکار

Бинад андаки айбӣ аз соҳиби карам

بیند اندک عیبی از صاحب کرم

Брнёрди ҷуз ба таъну лаъни дам

برنیارد جز به طعن و لعن دم

Он ба айб ин шавад яксар забон

آن به عیب این شود یکسر زبان

Ин ба зикр ӯ нёлоиди даҳон

این به ذکر او نیالاید دهان