Говӣ бар гилаи худ солор буд ва дар миёнаи говон ба қӯти сарви номдор . Чун гург бар эшон зӯр оварадӣ офати вайро ба захми сарв аз эшон давр кардӣ , нигоҳи дасти ҳодиса бар вай шикаст оварад сарвии вайро офатӣ расед . Баъд аз он чун гургро бидидӣ дар паноҳи говони дигари хазидӣ . Сабаби онро аз ӯ савол карданд дар ҷавоб гуфт :

گاوی بر گله خود سالار بود و در میانه گاوان به قوت سرو نامدار. چون گرگ بر ایشان زور آوردی آفت وی را به زخم سرو از ایشان دور کردی، نگاه دست حادثه بر وی شکست آورد سروی وی را آفتی رسید. بعد از آن چون گرگ را بدیدی در پناه گاوان دیگر خزیدی. سبب آن را از او سؤال کردند در جواب گفت:

Зони рӯз ки аз сарвӣ худ мондам фард

زآن روز که از سروی خود ماندم فرد

Шуд маъракаи диловарӣ бар ман сард

شد معرکه دلاوری بر من سرد

Дерин мислӣ ҳаст ки дар рӯзи набард

دیرین مثلی هست که در روز نبرد

Зарбат буд аз ҳарбау даъвӣ аз мард

ضربت بود از حربه و دعوی از مرد