Мӯшӣ чанд сол дар дукони хоҷаи баққол аз нақлҳои хушку миваҳоитар моломол ба сар май барад ва аз он неъматҳои хушк ва тар мехӯрд хоҷаи баққоли онро медид ва иғмоз мекард ва аз мукофоти вай эъроз менамӯд , то рӯзӣ ба ҳукм онкӣ гуфтаанд :

موشی چند سال در دکان خواجه بقال از نقلهای خشک و میوه های تر مالامال به سر می برد و از آن نعمتهای خشک و تر می خورد خواجه بقال آن را می دید و اغماض می کرد و از مکافات وی اعراض می نمود، تا روزی به حکم آنکه گفته اند:

Ҳирсаш бар он дошт ки ҳамёни хоҷаро бабраду сурху сифед ҳарчӣ буд ба хона худ кашид чун хоҷа ба вақти ҳоҷати даст ба ҳамёни барад чун кӣсаи муфлисонаш тиҳӣ ёфт ва чун меъдаи гуруснагон холӣ донист ки кор мӯшаст .

حرصش بر آن داشت که همیان خواجه را ببرد و سرخ و سفید هرچه بود به خانه خود کشید چون خواجه به وقت حاجت دست به همیان برد چون کیسه مفلسانش تهی یافت و چون معده گرسنگان خالی دانست که کار موش است.

Гурбаи вор камӣн карду вайро бигирифту риштаи дароз бар пои ваии басту бгзошт то ба сӯрохи худ дарун рафт ва ба андозаи риштаи ғӯр он бидонаст , дунбол он гирифт ва он сӯрохро бикунад то ба хона вай расед .

گربه وار کمین کرد و وی را بگرفت و رشته دراز بر پای وی بست و بگذاشت تا به سوراخ خود درون رفت و به اندازه رشته غور آن بدانست، دنبال آن گرفت و آن سوراخ را بکند تا به خانه وی رسید.

Хона Эй дид чун дкончаҳи саррофони сурху сифед бар ҳам рехтау динору дарҳам бо ҳам омехта , ҳақи худро тасарруф намӯду мӯшро берун оварад ва ба чанголи гурбаи супурд то ҷазоӣ худ дид ончӣ диду мукофоти ҳақи ношиносӣ худ кашид ончӣ кашид .

خانه ای دید چون دکانچه صرافان سرخ و سفید بر هم ریخته و دینار و درهم با هم آمیخته، حق خود را تصرف نمود و موش را بیرون آورد و به چنگال گربه سپرد تا جزای خود دید آنچه دید و مکافات حق ناشناسی خود کشید آنچه کشید.