Шутурӣ дар саҳро чаро мекард ва аз хору хошоки он саҳро ғизо мехӯрд ба хорбнӣ расед , чун зулфи хубони дарҳам ва чун рӯй маҳбӯбони тозау хуррам .

شتری در صحرا چرا می کرد و از خار و خاشاک آن صحرا غذا می خورد به خاربنی رسید، چون زلف خوبان درهم و چون روی محبوبان تازه و خرم.

Гардани оз дароз кард то аз он баҳра Эй гирад дид ки дар миёни он афъӣӣ ҳалқа кардау сарро бо дам фаро оварда , бози пас гашт ва аз орзӯӣ ӯ бигузашт . Хорбни пиндошт ки эҳтирози вай аз захм синон ӯсту иҷтиноб ӯ аз тезии дандон ӯ .

گردن آز دراز کرد تا از آن بهره ای گیرد دید که در میان آن افعیی حلقه کرده و سر را با دم فرا آورده، باز پس گشت و از آرزوی او بگذشت. خاربن پنداشت که احتراز وی از زخم سنان اوست و اجتناب او از تیزی دندان او.

Шутури онро дарёфт , гуфт : бими ман аз миҳмон пӯшидааст на аз мизбони ошкор ,у тарси ман аз заҳри дандон мораст на аз захми пайкони хор , агар на ҳавли миҳмони хўрдмии мизбонро як луқма кардамӣ .

شتر آن را دریافت، گفت: بیم من از میهمان پوشیده است نه از میزبان آشکار، و ترس من از زهر دندان مار است نه از زخم پیکان خار، اگر نه هول میهمان خوردمی میزبان را یک لقمه کردمی.