Ғўкӣ аз ҷуфти худ ҷудо монаду меҳнат беҷуфтяш бар канораи дарёи нишонд , ҳар сӯи назар май андохту хотири ғмдидаҳро аз ғам беҷуфтӣ мепардохт ногаҳон ,

غوکی از جفت خود جدا ماند و محنت بی جفتیش بر کناره دریا نشاند، هر سو نظر می انداخت و خاطر غمدیده را از غم بی جفتی می پرداخت ناگهان،

Чун ғўки вайро бидид хотираш ба суҳбат вай кашид , қисса бе ҷуфтии худро дар миён оварад ва аз ваии талаб мусоҳибат кард . Моҳӣ гуфт : мусоҳибатро муносибат дрбоистаст ва мусоҳибат нобоист суҳбатро ношоист .

چون غوک وی را بدید خاطرش به صحبت وی کشید، قصه بی جفتی خود را در میان آورد و از وی طلب مصاحبت کرد. ماهی گفت: مصاحبت را مناسبت دربایست است و مصاحبت نابایست صحبت را ناشایست.

Маро бо ту чаҳ муносиб ? марои ҷо дар қаъри дарё ва туро манзил бар канори соҳили марои даҳони хомӯш ва туро забони пар аз хурӯш , туро қубҳи лақои сипари бало , ҳар ки шакли туро бинад нахоҳад ки бо ту нишинад , марои ҳасани манзари сармояи хавфу хатар , ҳарки ба ҷамоли ман дида барафрӯзад чашми тамаъ дар висоли ман дузад .

مرا با تو چه مناسب؟ مرا جا در قعر دریا و تو را منزل بر کنار ساحل مرا دهان خاموش و تو را زبان پر از خروش، تو را قبح لقا سپر بلا، هر که شکل تو را بیند نخواهد که با تو نشیند، مرا حسن منظر سرمایه خوف و خطر، هرکه به جمال من دیده برافروزد چشم طمع در وصال من دوزد.

Мурғони осмон дар ҳавоӣ мананду вуҳуши саҳро дар савдои ман сайёдони гоҳ чун дом дар ҷустуҷӯии ман бо ҳазор дида ,у гоҳ чун шаст аз бори орзӯмандии ман бо пушти хамида ин бигуфту роҳи қаъри дарёи бардошту ғўкро бар соҳил танҳо бгзошт .

مرغان آسمان در هوای منند و وحوش صحرا در سودای من صیادان گاه چون دام در جستجوی من با هزار دیده، و گاه چون شست از بار آرزومندی من با پشت خمیده این بگفت و راه قعر دریا برداشت و غوک را بر ساحل تنها بگذاشت.