эй сабогар ёди маҳҷӯрони ношодши диҳӣ

ای صبا گر یاد مهجوران ناشادش دهی

Аз ман бедили туфайли дигарон ёдаши диҳӣ

از من بیدل طفیل دیگران یادش دهی

Ҷӯии ашки ман равон зон қоматаст эй боғбон

جوی اشک من روان زان قامت است ای باغبان

Коши икдми сар ба пои сарви озодаши диҳӣ

کاش یکدم سر به پای سرو آزادش دهی

Ғамзаи тезу дили сахташи паии қатлам бас аст

غمزه تیز و دل سختش پی قتلم بس است

То ба кӣ дар кафи рқибои теғи пӯлодаши диҳӣ

تا به کی در کف رقیبا تیغ پولادش دهی

Дод мехоҳад дилам аз зулми ҳиҷр эй шоҳи ҳасан

داد می خواهد دلم از ظلم هجر ای شاه حسن

Шавкати шоҳии фузуни бодат агар додаш диҳӣ

شوکت شاهی فزون بادت اگر دادش دهی

Остони қасри ширинро мёроӣ эй фалак

آستان قصر شیرین را میارای ای فلک

Ҷуз бидон сангӣ ки ранг аз хӯни Фарҳодаши диҳӣ

جز بدان سنگی که رنگ از خون فرهادش دهی

Гар кунад дар синаи ман сабри ҷои муҳкам чу кӯҳ

گر کند در سینه من صبر جا محکم چو کوه

Як фусун бар ман дамӣ чун коҳ бар бодаши диҳӣ

یک فسون بر من دمی چون کاه بر بادش دهی

Аз Фромшкорити ҷомӣ ба фарёдаст кош

از فرامشکاریت جامی به فریاد است کاش

Гуҳи гуҳӣ ёдаш кунӣ таскини фарёдаши диҳӣ

گه گهی یادش کنی تسکین فریادش دهی