Гар буд дар хок пешам рӯем аз кӯии ту хишт

گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

Ба ки бошад равзанӣ бар ҷои он хишт аз биҳишт

به که باشد روزنی بر جای آن خشت از بهشت

Гесуи андари покашони рӯзии буруни о то шавад

گیسو اندر پاکشان روزی برون آ تا شود

Чун биҳишт эй ҳўрўши хок дарат анбари сиришт

چون بهشت ای حوروش خاک درت عنبر سرشت

Ришта ҷонаст айвони висолатро каманд

رشته جان است ایوان وصالت را کمند

Ваа ки чархи тези гирди ин риштаро кӯтоҳи рашт

وه که چرخ تیز گرد این رشته را کوتاه رشت

Бут прессатонро зи дили сари барзанади нури яқин

بت پرستان را ز دل سر برزند نور یقین

Гар зи шамъ рӯят афрӯзанд қандили кунишат

گر ز شمع رویت افروزند قندیل کنشت

Ёфт чашм аз нами халал то дар ту тухм меҳр раст

یافت چشم از نم خلل تا در تو تخم مهر رست

Хона вайрон шуд зи борон гарчи хуррами гашти кишт

خانه ویران شد ز باران گرچه خرم گشت کشت

Бастами он хати нақш дар дил тай кунам тӯмори айш

بستم آن خط نقش در دل طی کنم طومار عیش

Чун навиштам номаро ночор дар бояд навишт

چون نوشتم نامه را ناچار در باید نوشت

Нома шавқаст аз ҷомӣ ба ҷонони ин ғазал

نامه شوق است از جامی به جانان این غزل

Номи худ инак ба хӯни дида дар поён навишт

نام خود اینک به خون دیده در پایان نوشت