Буи ҷон ёфтам зи перҳанат

بوی جان یافتم ز پیرهنت

Гӯйӣ аз ҷон сиришта шуд баданат

گویی از جان سرشته شد بدنت

Оҳ агар нозанини танати байнам

آه اگر نازنین تنت بینم

Ман ки мардуми зи буии перҳанат

من که مردم ز بوی پیرهنت

Барги гул гарчи нозукасту латиф

برگ گل گرچه نازک است و لطیف

Дар латофат намерасад ба танат

در لطافت نمی رسد به تنت

Миваҳои биҳишт агарчӣ хуш аст

میوه های بهشت اگرچه خوش است

Аз ҳама ба гирифтаам зқнт

از همه به گرفته ام ذقنت

эй хуши он дам ки гӯш ме кардам

ای خوش آن دم که گوش می کردم

Нуктае аз лаби шикаршиканат

نکته ای از لب شکرشکنت

Ҳаргиз аз гӯш ман нахоҳад рафт

هرگز از گوش من نخواهد رفت

Завқи овозу лиззати суханат

ذوق آواز و لذت سخنت

Дод ҷомӣ ба талхкомии ҷон

داد جامی به تلخکامی جان

Ҳеҷ комии надида аз даҳанат

هیچ کامی ندیده از دهنت