Хуши он ки вақти гули лаби ҷӯӣ гирифта аст

خوش آن که وقت گل لب جویی گرفته است

Дар пои сарви дасти сабуе гирифта аст

در پای سرو دست سبویی گرفته است

Ҷаъди бунафшаро ки чаман мшкбўӣ азуаст

جعد بنفشه را که چمن مشکبوی ازوست

Бар буии зулфи ғолияи бӯе гирифта аст

بر بوی زلف غالیه بویی گرفته است

Аз ҷангу оштии касон май Ромади дилам

از جنگ و آشتی کسان می رمد دلم

То ху ба меҳри арбадаи ҷӯӣ гирифта аст

تا خو به مهر عربده جویی گرفته است

Каси роҳи андалеб назд дар ҳарими боғ

کس راه عندلیب نزد در حریم باغ

Ҷузи гул ки аз ту рангӣу бӯе гирифта аст

جز گل که از تو رنگی و بویی گرفته است

Чун тобам аз ту рӯй ки бар ман балои ишқ

چون تابم از تو روی که بر من بلای عشق

Роҳи халосӣ аз ҳамаи сӯе гирифта аст

راه خلاصی از همه سویی گرفته است

Ҷонро хуҷастаи бод ба шаҳри адами сафар

جان را خجسته باد به شهر عدم سفر

Каз талъати ту фоли никуӣ гирифта аст

کز طلعت تو فال نکویی گرفته است

Ҷомӣ чаҳ марди гӯшаи азлати чунин ки боз

جامی چه مرد گوشه عزلت چنین که باز

Аз даст дода дили сари кӯе гирифта аст

از دست داده دل سر کویی گرفته است