Бар фалаки дӯш аз хурӯши ман дил ахтар бсухт

بر فلک دوش از خروش من دل اختر بسوخت

Шуълаи оҳам чу парвонаи маликро пар бсухт

شعله آهم چو پروانه ملک را پر بسوخت

Равшанам шуд каз чаҳ рӯи Фарҳоди ҷо дар санги сохт

روشنم شد کز چه رو فرهاد جا در سنگ ساخت

Хонаро аз оташи оҳам чу бом ва дар бсухт

خانه را از آتش آهم چو بام و در بسوخت

Зоҳид аз сӯзи ғамати лаби хушку сӯфии дида тар

زاهد از سوز غمت لب خشک و صوفی دیده تر

Оҳи азин оташ ки чун зад шуълаи хушк ва тар бсухт

آه ازین آتش که چون زد شعله خشک و تر بسوخت

Воъизи афсурдаи сӯзи ошиқонро мункир аст

واعظ افسرده سوز عاشقان را منکر است

Хоҳамаш рӯзии зи барқи оҳ бо минбар бсухт

خواهمش روزی ز برق آه با منبر بسوخت

Ҳар киро дили сӯхтӣ танҳо на ӯро сӯхтӣ

هر که را دل سوختی تنها نه او را سوختی

Балки аз сӯзи дилаши сад бедил дигар бсухт

بلکه از سوز دلش صد بیدل دیگر بسوخت

Хоб чун ояд шаби ҳиҷрони чунин каз чашму дил

خواب چون آید شب هجران چنین کز چشم و دل

Шуд марои болин ба хӯни оғишта ва бистар бсухт

شد مرا بالین به خون آغشته و بستر بسوخت

Ҷомӣ аз дарди ҷудои ҳасб ҳоле ме навишт

جامی از درد جدایی حسب حالی می نوشت

Аз қалами оташи илм берун зад ва дафтар бсухт

از قلم آتش علم بیرون زد و دفتر بسوخت