эй бардаи рахти равнақи гулҳоу саман ҳо

ای برده رخت رونق گل‌ها و سمن‌ها

Дорад даҳани танги ту дар ғунчаи сухан ҳо

دارد دهن تنگ تو در غنچه سخن‌ها

Гар сарв на бо қад ту монад натавон барад

گر سرو نه با قد تو ماند نتوان برد

Чун об ба занҷири марои сӯии чаман ҳо

چون آب به زنجیر مرا سوی چمن‌ها

Саҳрои адами лола ситон шуд чу шаҳидон

صحرای عدم لاله‌ستان شد چو شهیدان

Бо доғи ту рафтанд ба хӯни ғарқаи кафан ҳо

با داغ تو رفتند به خون غرقه کفن‌ها

Гуфта сет ба ҳар ғунчаи сабои васфи даҳонат

گفته‌ست به هر غنچه صبا وصف دهانت

Мондаи сети зи ҳайрати ҳамаро бози даҳан ҳо

مانده‌ست ز حیرت همه را باز دهن‌ها

Мушкил ки буд рӯй халосии дили мо ро

مشکل که بود روی خلاصی دل ما را

Аз зулфи ту бо ин ҳамаи хамҳоу шикан ҳо

از زلف تو با این همه خم‌ها و شکن‌ها

Бо лиззати оворагеи водии ишқат

با لذت آوارگی وادی عشقت

Ғурбат задагонро нашавад майли ватан ҳо

غربت‌زدگان را نشود میل وطن‌ها

Чун хома ба васфи хати ту хушк фурӯ монад

چون خامه به وصف خط تو خشک فرو ماند

Ҷомӣ ки шуд ангушти намо дар ҳамаи фан ҳо

جامی که شد انگشت‌نما در همه فن‌ها