Шуд саҳари қоиди иқболи ман шайдо ро

شد سحر قاید اقبال من شیدا را

Оташи инси ман ҷониби тавр норо

آتش انس من جانب طور نارا

эй хуши он оташи рухшанда каз ойӣнаи субҳ

ای خوش آن آتش رخشنده کز آیینه صبح

Май баради шуълаи он ранги шаби ялдо ро

می برد شعله آن رنگ شب یلدا را

Гар наёбам зи сари кӯии ту дар каъбаи нишон

گر نیابم ز سر کوی تو در کعبه نشان

Аз мижаи диҷла Бағдод кунам бтҳо ро

از مژه دجله بغداد کنم بطحا را

Накҳати анбари Сорои ҳама олам бигирифт

نکهت عنبر سارا همه عالم بگرفت

То сабо шона зад он турраи ънбрсо ро

تا صبا شانه زد آن طره عنبرسا را

Тӯтии нотиқаро қӯти ҳадис лаб туаст

طوطی ناطقه را قوت حدیث لب توست

Ба ҳадисӣ бигушо он лаби шкрхо ро

به حدیثی بگشا آن لب شکرخا را

Бас ки рафтанди шаҳидони ғамати сӯии адам

بس که رفتند شهیدان غمت سوی عدم

Лолаҳо ғарқа ба хӯн май дамади он саҳро ро

لاله ها غرقه به خون می دمد آن صحرا را

Ҷомӣ аз арз сухан чист надонам ғаразат

جامی از عرض سخن چیست ندانم غرضت

Чун дарин аҳд касе кам хиради ин коло ро

چون درین عهد کسی کم خرد این کالا را