Ёри нозуки дил ки бе мӯҷиби зи ман озор дошт

یار نازک دل که بی موجب ز من آزار داشت

Умрӣ аз теғи тағофули хотирам аФгор дошт

عمری از تیغ تغافل خاطرم افگار داشت

Доштам бисёр дарду ҳасрат аз озор ӯ

داشتم بسیار درد و حسرت از آزار او

Бо ман озораш намедонам чаро бисёр дошт

با من آزارش نمی دانم چرا بسیار داشت

Дидаи бахти ман аз нодидан ӯ тира буд

دیده بخت من از نادیدن او تیره بود

Равшани он чашмӣ ки бенаӣ азон рухсор дошт

روشن آن چشمی که بینایی ازان رخسار داشت

Кор ӯ он буд корди ошиқонро дил ба даст

کار او آن بود کآرد عاشقان را دل به دست

Чун маро афтод бо ӯ кори даст аз кор дошт

چون مرا افتاد با او کار دست از کار داشت

Огаҳ аз бедории шабҳои ман доне ки кист

آگه از بیداری شبهای من دانی که کیست

Он ки бе рӯй чунон моҳии шабӣ бедор дошт

آن که بی روی چنان ماهی شبی بیدار داشت

Май гузашти он сарв ва май мардуми зи ғайрат каз чаҳ рӯ

می گذشت آن سرو و می مردم ز غیرت کز چه رو

Бо вуҷӯди чашми ман бар хоки раҳ рафтор дошт

با وجود چشم من بر خاک ره رفتار داشت

Буд ҷомӣ бо сагонаши ёр лек он сангдил

بود جامی با سگانش یار لیک آن سنگدل

Гуҳи гуҳигар илтифотӣ дошт бо ағёр дошт

گه گهی گر التفاتی داشت با اغیار داشت