Шаби ёди рахт дар дили вайрон шуда раҳ дошт

شب یاد رخت در دل ویران شده ره داشت

Вайронаи мо равшанӣ аз партав ма дошт

ویرانه ما روشنی از پرتو مه داشت

Дил дошт дар он зулфи сияҳи хонаи азин пеш

دل داشت در آن زلف سیه خانه ازین پیش

Он бахт куҷо шуд ки дили хона сияҳ дошт

آن بخت کجا شد که دل خانه سیه داشت

Сайли мижаи брбўди марои ҳамчуи хас аз ҷой

سیل مژه بربود مرا همچو خس از جای

Худро натавонам дигар аз гиря нигаҳ дошт

خود را نتوانم دگر از گریه نگه داشت

Даии ҷилва кунон мешудӣ андари сафи хубон

دی جلوه کنان می شدی اندر صف خوبان

Бо ҳишмату ҷоҳӣ ки на султон на сипаҳ дошт

با حشمت و جاهی که نه سلطان نه سپه داشت

Турфаи калла аз нози шикастӣу ҷаҳонӣ

طرفِ کله از ناز شکستی و جهانی

Аз ҳар тарафии чашм бар он тараф калла дошт

از هر طرفی چشم بر آن طرف کله داشت

Афтод маро бо ту ҳамон қисса ки мардум

افتاد مرا با تو همان قصه که مردم

Гӯйанд фалони гулхании андеша шаҳ дошт

گویند فلان گلخنی اندیشه شه داشت

Ҷомӣ ки ба шамшери ситами рехтяши хӯн

جامی که به شمشیر ستم ریختیش خون

Ҷузи даъвии ишқ ту надонам чаҳ гунаҳ дошт

جز دعوی عشق تو ندانم چه گنه داشت