Бар сари кӯе ки рӯзии сарви нози ман гузашт

بر سر کویی که روزی سرو ناز من گذشت

Дар замини бӯсии ҳамаи умри дарози ман гузашт

در زمین بوسی همه عمر دراز من گذشت

Буд беш аз ҳади ниёзам бо сегон ӯ вале

بود بیش از حد نیازم با سگان او ولی

Нози он бдхўӣ бо ман аз ниёзи ман гузашт

ناز آن بدخوی با من از نیاز من گذشت

Қоматашро саҷдаи барадам чун баҳона ёфтам

قامتش را سجده بردم چون بهانه یافتم

Дай чу масти ноз аз пеши намози ман гузашт

دی چو مست ناز از پیش نماز من گذشت

Чашми гирёни ману хоки кафи пои сегӣ

چشم گریان من و خاک کف پای سگی

Кӯи шабӣ аз кӯии ёри длнўози ман гузашт

کو شبی از کوی یار دلنواز من گذشت

Шоҳи ғазнӣни ҷон ҳаме дод аз ғам ва мегуфт нест

شاه غزنین جان همی داد از غم و می گفت نیست

Умри ман ҷузи ончӣ дар васли Аёзи ман гузашт

عمر من جز آنچه در وصل ایاز من گذشت

Сӯхти шамъ аз оташи андешаи сар то пои дӯш

سوخت شمع از آتش اندیشه سر تا پای دوش

Чун ба маҷлиси қиссаи сӯзу гудози ман гузашт

چون به مجلس قصه سوز و گداز من گذشت

Ҷомёи марди ҳақиқати байн ба маънии баради роҳ

جامیا مرد حقیقت بین به معنی برد راه

Ҳар куҷои афсонаи ишқи муҷози ман гузашт

هر کجا افسانه عشق مجاز من گذشت