Он сангдил чу пеши асирон ғам нишаст

آن سنگدل چو پیش اسیران غم نشست

Ёрб сабаб чаҳ буд ки бисёр кам нишаст

یارب سبب چه بود که بسیار کم نشست

Хоҳам нишаст бо ту ҳаме гуфт як ду рӯз

خواهم نشست با تو همی گفت یک دو روز

Акнӯн ки кард ваъдаи вафои як ду дам нишаст

اکنون که کرد وعده وفا یک دو دم نشست

Гар нест дар кафами гулӣ аз равзаи ҳарам

گر نیست در کفم گلی از روضه حرم

Ин бас ки хор бодияам дар қадам нишаст

این بس که خار بادیه ام در قدم نشست

Гар хуфт зери реги биёбони таниш чаҳ бок

گر خفت زیر ریگ بیابان تنش چه باک

Онро ки мурғи рӯҳ ба бом ҳарам нишаст

آن را که مرغ روح به بام حرم نشست

Шуд бар дилами маҷоли тпидни азими танг

شد بر دلم مجال طپیدن عظیم تنگ

Дар синаи бас ки тири ту паҳлавӣ ҳам нишаст

در سینه بس که تیر تو پهلوی هم نشست

Сайли сиришк ман наравад зи остони ту

سیل سرشک من نرود ز آستان تو

Чун соилӣ ки бар дар аҳл карам нишаст

چون سایلی که بر در اهل کرم نشست

Ҷомӣ ба рӯй худ чу дар васл баста дид

جامی به روی خود چو در وصل بسته دید

Дар кунҷи сабр рӯй ба девор ғам нишаст

در کنج صبر روی به دیوار غم نشست