Дили з хубон накушуд ҷузи сӯии он сарви баланд

دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند

Ваа ки хӯн шуд ҷигарами зини дили душвори пасванд

وه که خون شد جگرم زین دل دشوار پسوند

Ранҷ бе фоидаи чандини макаш эй хоҷаи ҳаким

رنج بی فایده چندین مکش ای خواجه حکیم

Кӣ буд марҳами доғи ту марои фоидаи манд

کی بود مرهم داغ تو مرا فایده مند

Ҳар дарахтӣ ки дилам дар чамани айши нишонд

هر درختی که دلم در چمن عیش نشاند

Тундбод ғамат омад ҳама аз бехи бикунад

تندباد غمت آمد همه از بیخ بکند

Хандаи ғунча буд вақти гул аз гиряи абр

خنده غنچه بود وقت گل از گریه ابر

Гиряи ман нигар эй ғунчаи серобу биханд

گریه من نگر ای غنچه سیراب و بخند

Хати шбрнги ту дӯдии сет каз оташ бархест

خط شبرنگ تو دودی ست کز آتش برخاست

Чун пай чашм бидон холи сияҳи сӯхти сапанд

چون پی چشم بدان خال سیه سوخت سپند

Ман ним он ки кашам аз хати савдои ту сар

من نیم آن که کشم از خط سودای تو سر

Гарчи созанди ҷудо чун қаламами банди зи банд

گرچه سازند جدا چون قلمم بند ز بند

Кӣ расад даст ба мишкӣни расанати ҷомӣ ро

کی رسد دست به مشکین رسنت جامی را

Ҳимматаш гарчи бар авҷи фалаки андохти каманд

همتش گرچه بر اوج فلک انداخت کمند