Омад хазони умру марои гӯна зард кард

آمد خزان عمر و مرا گونه زرد کرد

Бар хотирами ҳавои гулу сабза сард кард

بر خاطرم هوای گل و سبزه سرد کرد

Осӯдагӣ ба хоб надид он ки такяи гоҳ

آسودگی به خواب ندید آن که تکیه گاه

Аз гирди болаши фалаки тез гирд кард

از گرد بالش فلک تیز گرد کرد

Ғарра машав ки хоҷа ба некӣ ситоядат

غره مشو که خواجه به نیکی ستایدت

Бдмрдии замонаи туро нек мард кард

بدمردی زمانه تو را نیک مرد کرد

Фардаст ёру майл дилаш ҳаст сӯии фард

فرد است یار و میل دلش هست سوی فرد

Хуши он ки хотир аз ҳамаи ағёр фард кард

خوش آن که خاطر از همه اغیار فرد کرد

Зон офтоби баҳраи ҷузи он грмрў наёфт

زان آفتاب بهره جز آن گرمرو نیافت

Кӯи борагии зи ҳиммати гардун навард кард

کو بارگی ز همت گردون نورد کرد

Гар кард хӯни дилам чу забон аз сухан бибаст

گر کرد خون دلم چو زبان از سخن ببست

Бо ӯ киро маҷоли сухан ҳар чаҳ кард кард

با او که را مجال سخن هر چه کرد کرد

Ҷомӣ чу нест маънии рангини ҳасуд ро

جامی چو نیست معنی رنگین حسود را

Тазҳиби шеъри худ ба зар ва лоҷувард кард

تذهیب شعر خود به زر و لاجورد کرد