Халилии лоҳти лнои даври слмӣ

خَلیلَيَّ لاحَتْ لَنا دَورُ سَلمیٰ

Нишонҳои слмӣ шуд аз даври пайдо

نشان‌های سلمی شد از دُور پیدا

Куҳан ношудаи доғ ӯ гашти тоза

کهن ناشده داغ او، گشت تازه

Қафои нбки ман зикри ман лӣси инсӣ

قِفا، نَبْکِ مِن ذِکرِ مَن لَیْسَ یُنْسیٰ

Азин рубъу атлол ҳар ҷои гиёҳӣ

ازین رَبْع و اَطلال، هر جا گیاهی

Ки байнем гуё забонии сет гуё

که بینیم؛ گویا زبانی‌ست گویا

Ҷузи афсуни слмӣу афсона ӯ

جز افسون سلمی و افسانهٔ او

Нахонанд бар мо нгўинд бо мо

نخوانند بر ما نگویند با ما

Худоро рӯ эй бод ва аз ман бунаи рух

خدا را رو ای باد و از من بنه رخ

Ба хоки раҳаши мараи баъди ахрӣ

به خاک رهش مَرَّةً بَعْدَ أُخریٰ

Ба арзаши расони к-эии дарин дайр карда

به عرضش رسان کای درین دَیر کرده

Лаби лаълати эҳёии расми масеҳо

لب لعلت اِحیای رسم مسیحا

Ҳаёт абад мекунад бандаи ҷомӣ

حیات ابد می‌کند بنده جامی

зи лаъли ту дарюзау аламри аъло

ز لعل تو دریوزه و الأَمرُ أَعلیٰ