Шабам дар мотами ҳиҷрони ду абрӯ дар хаёл омад

شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

Ба сина ҳар куҷо нохун задам шакл ҳилол омад

به سینه هر کجا ناخن زدم شکل هلال آمد

Пас аз марг эй ҳумоюни зоғи афкани устихонам ро

پس از مرگ ای همایون زاغ افکن استخوانم را

Дар он саҳро ки рӯзии буии он мишкӣн ғизол омад

در آن صحرا که روزی بوی آن مشکین غزال آمد

Рӯм дар сояи девори он хуршед рух меРом

روم در سایه دیوار آن خورشید رخ میرم

Чу хоҳад офтоби умрро рӯзӣ завол омад

چو خواهد آفتاب عمر را روزی زوال آمد

Нишони наълҳои мураккабаш ҷӯяд сиришки ман

نشان نعل های مرکبش جوید سرشک من

Балии соил ҳамеша моили саф нъол омад

بلی سایل همیشه مایل صف نعال آمد

Наёяд ҷуз ба хуноби ҷигар дар бар хаданг ӯ

نیاید جز به خوناب جگر در بر خدنگ او

Ки боғи синау бустони ҷонро чун ниҳол омад

که باغ سینه و بستان جان را چون نهال آمد

зи ҳишмат шояд ар поиш наёяд бар замини зинсон

ز حشمت شاید ار پایش نیاید بر زمین زینسان

Ки сарҳои азизон дар раҳ ӯ поймол омад

که سرهای عزیزان در ره او پایمال آمد

Ба васфи он даҳон танг гуфт аксари сухани ҷомӣ

به وصف آن دهان تنگ گفت اکثر سخن جامی

Азон рӯи ошиқони тнгдлро ҳасб ҳол омад

ازان رو عاشقان تنگدل را حسب حال آمد