Рухи худ ба хӯннигорам кинигор ман наомад

رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

Ғам ӯ чу кишти зорам ба мазор ман наомад

غم او چو کشت زارم به مزار من نیامد

Ба канор ҷӯ надидам чу қадаш ба боғи сарвӣ

به کنار جو ندیدم چو قدش به باغ سروی

Ки зи оби дидаи ҷӯӣ ба канор ман наомад

که ز آب دیده جویی به کنار من نیامد

Хати сабзаи комад аз гул ки зи паии расидам инак

خط سبزه کامد از گل که ز پی رسیدم اینک

Чаҳ кунам чу ин бишорати зи баҳор ман наомад

چه کنم چو این بشارت ز بهار من نیامد

Ба кадоми косаи сар хуш зем аз шароби роҳат

به کدام کاسه سر خوش زیم از شراب راحت

Ба серум чу захми саммии зи савор ман наомад

به سرم چو زخم سمی ز سوار من نیامد

Ба раҳаш чу хоки гаштам чаҳ ба вақт буд гиря

به رهش چو خاک گشتم چه به وقت بود گریه

Ки ба пушти поши бории зи ғубор ман наомад

که به پشت پاش باری ز غبار من نیامد

Чу даҳум ба ӯ дилиро ки хароб азуаст корам

چو دهم به او دلی را که خراب ازوست کارم

Ба чаҳ кор ояд ӯро чу ба кор ман наомад

به چه کار آید او را چو به کار من نیامد

Зари чеҳраи сохт ҷомии зи ду дидаи сурх яъне

زر چهره ساخت جامی ز دو دیده سرخ یعنی

Ки зи кони ишқи нақдӣ ба айёр ман наомад

که ز کان عشق نقدی به عیار من نیامد