Гар намонад он ғунчаи лаб бо ман чунон хандон ки буд

گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

Шуд маро аз шавқи лаълаши гиряи сад чандон ки буд

شد مرا از شوق لعلش گریه صد چندان که بود

эй рафиқи кӯии зуҳд аз ман сару сомони мҷўӣ

ای رفیق کوی زهد از من سر و سامان مجوی

Хок шуд дар роҳи хубон ҳар сару сомон ки буд

خاک شد در راه خوبان هر سر و سامان که بود

Имшаби афғонами зи чарх ар нагзарад маъзӯри дор

امشب افغانم ز چرخ ار نگذرد معذور دار

Чун зи заъф тан намонад он қӯти афғон ки буд

چون ز ضعف تن نماند آن قوت افغان که بود

Чанд сӯзади ҷони ман ваа котши дили оби сохт

چند سوزد جان من وه کآتش دل آب ساخت

Ёдгори тир ӯ дар сина ҳар пайкон ки буд

یادگار تیر او در سینه هر پیکان که بود

Гар шуд имонам ба куфри зулфи шбрнгши бадал

گر شد ایمانم به کفر زلف شبرنگش بدل

Зулмати ин куфр ба аз нури он имон ки буд

ظلمت این کفر به از نور آن ایمان که بود

Оҷиз омад охир аз дарди дилами мискини табиб

عاجز آمد آخر از درد دلم مسکین طبیب

Гарчи кард аз марҳамати тадбир ҳар дармон ки буд

گرچه کرد از مرحمت تدبیر هر درمان که بود

Оҳ ҷомӣ зад илм чун чок кардӣ сина аш

آه جامی زد علم چون چاک کردی سینه اش

Оқибат шуд ошкори он оташи пинҳон ки буд

عاقبت شد آشکار آن آتش پنهان که بود