Рафтам ба боғу сарви хиромон ман набӯд

رفتم به باغ و سرو خرامان من نبود

Ваон нўшкФтаҳи ғунчаи хандон ман набӯд

وان نوشکفته غنچه خندان من نبود

Чун абри навбаҳор ба ҳар сӯ гиристам

چون ابر نوبهار به هر سو گریستم

Кони сарви пеши дидаи гирён ман набӯд

کان سرو پیش دیده گریان من نبود

Накушод дили зи лолаи маро зонка бе Рахш

نگشاد دل ز لاله مرا زانکه بی رخش

Доғ ғамӣ намонад ки бар ҷон ман набӯд

داغ غمی نماند که بر جان من نبود

Аз ҷайби ғунчаи коби латофат ҳаме чакид

از جیب غنچه کآب لطافت همی چکید

Ҷузи хӯни дили чакида ба домон ман набӯд

جز خون دل چکیده به دامان من نبود

Мурғ чаман гирифт сари худ фиғони кунон

مرغ چمن گرفت سر خود فغان کنان

Каши тоқати шунидани афғон ман набӯд

کش طاقت شنیدن افغان من نبود

Ҳар ҷо намӯд ҷилваи бутӣ бар саманди ноз

هر جا نمود جلوه بتی بر سمند ناز

Ҷонами зи рашки сӯхт ки ҷонон ман набӯд

جانم ز رشک سوخت که جانان من نبود

Ҷомӣ магӯӣ баҳр чаҳ монадӣ зи дӯсти боз

جامی مگوی بهر چه ماندی ز دوست باز

Ман чун кунам ки бахт ба фармон ман набӯд

من چون کنم که بخت به فرمان من نبود