Бхрому бози ҷилваи даҳ он сарви ноз ро

بخرام و باز جلوه ده آن سرو ناز را

Помол хеш кун сари аҳли ниёз ро

پامال خویش کن سر اهل نیاز را

Бигзор як назора дар он рӯ ки аҳли дил

بگذار یک نظاره در آن رو که اهل دل

Гиранд кимиёи назари покбоз ро

گیرند کیمیا نظر پاکباز را

Хуши онкии ту нишинӣ ва ман пеш рӯй ту

خوش آنکه تو نشینی و من پیش روی تو

Созами баҳонаи баҳри суҷудии намоз ро

سازم بهانه بهر سجودی نماز را

Ҳасани туро зи ишқи ман овоза шуд баланд

حسن تو را ز عشق من آوازه شد بلند

Маҳмӯди сохт шуҳраи олами Аёз ро

محمود ساخت شهره عالم ایاز را

Аз шарҳи сӯзи дарди ман эй ҷон гудохтӣ

از شرح سوز درد من ای جان گداختی

Пеш ки гӯям ин ?илами ҷонгдоз ро

پیش که گویم این الم جانگداز را

Ҷавлони мадаи саманд ва мабар ақлу дайни зи мо

جولان مده سمند و مبر عقل و دین ز ما

Бигзор шаҳсавори ман ин трктоз ро

بگذار شهسوار من این ترکتاز را

Ҷомӣ гирифт хотири он маи зи шарҳи ҳиҷр

جامی گرفت خاطر آن مه ز شرح هجر

Кӯтаҳ кун ин фасонаи давру дароз ро

کوته کن این فسانه دور و دراز را