Чашмам аз гиря чу дар варта хӯн ме уфтад

چشمم از گریه چو در ورطه خون می‌افتد

Рози пинҳони дил аз парда бурун ме уфтад

راز پنهان دل از پرده برون می‌افتد

Ба хатми он зулф нигунасту маро дар раҳи ишқ

به ختم آن زلف نگون است و مرا در ره عشق

Ҳарчӣ меуфтад азин бахт нигун ме уфтад

هرچه می‌افتد ازین بخت نگون می‌افتد

Бе ту гум шуд асарами вази ғами ту дар аҷабам

بی‌تو گم شد اثرم وز غم تو در عجبم

Ки ба сари вақти ман гумшуда чун ме уфтад

که به سر وقت من گمشده چون می‌افتد

Гузар дида шуд оғишта ба хӯни дил азон

گذر دیده شد آغشته به خون دل ازان

Пораҳои ҷигари олӯда ба хӯн ме уфтад

پاره‌های جگر آلوده به خون می‌افتد

Халқ гӯйанд бикун сабру лаб аз оҳ бабанд

خلق گویند بکن صبر و لب از آه ببند

Чун кунам сабр ки оташ ба дарун ме уфтад

چون کنم صبر که آتش به درون می‌افتد

Шуълаи оҳи ман ин сон ки з гардун гузарад

شعله آه من این سان که ز گردون گذرد

Аршро дам ба дами оташ ба сутун ме уфтад

عرش را دم به دم آتش به ستون می‌افتد

Ҷомии ин навъ ки сарришта тадбир гусаст

جامی این نوع که سررشته تدبیر گسست

Охроломр ба занҷир ҷунун ме уфтад

آخرالامر به زنجیر جنون می‌افتد