Бо ту онон ки ҳадис чу манӣ ме гӯйанд

با تو آنان که حدیث چو منی می گویند

Пеши ҷони қиссаи фарсӯда танӣ ме гӯйанд

پیش جان قصه فرسوده تنی می گویند

Ман на онам ки касе пеш ту гуяд суханам

من نه آنم که کسی پیش تو گوید سخنم

Баҳри таскини дили ман суханӣ ме гӯйанд

بهر تسکین دل من سخنی می گویند

Андалебони зи сари сарв ба овози баланд

عندلیبان ز سر سرو به آواز بلند

Зикри болои ту дар ҳар чаманӣ ме гӯйанд

ذکر بالای تو در هر چمنی می گویند

Накушуд хотири ман ҷуз ба ту ҳар ҷо ки касон

نکشد خاطر من جز به تو هر جا که کسان

Сухани ишвагарӣ ғамза занӣ ме гӯйанд

سخن عشوه گری غمزه زنی می گویند

Кӯҳи ғамҳои туро мекунам аз тешаи сабр

کوه غم های تو را می کنم از تیشه صبر

Манам имрӯз агар кӯҳканӣ ме гӯйанд

منم امروز اگر کوهکنی می گویند

Бо ту нозуки бадани онҳо ки зи гул ёд кунанд

با تو نازک بدن آنها که ز گل یاد کنند

Пеши Юсуфи сухан перҳанӣ ме гӯйанд

پیش یوسف سخن پیرهنی می گویند

Сӯз ҷомӣ нашуд эй шамъ ҳанузат равшан

سوز جامی نشد ای شمع هنوزت روشن

Гарчи он қисса ба ҳар анҷуманӣ ме гӯйанд

گرچه آن قصه به هر انجمنی می گویند