Вақти гул зон гӯна каз гули сабзатар май дамад

وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

Куштаи он ғамзаро аз хок нашутур май дамад

کشته آن غمزه را از خاک نشتر می‌دمد

намезанад теғи қадат дар боғ бо сарви сеӣ

می‌زند تیغ قدت در باغ با سرو سهی

Бедро зон рӯ ба ҷои барги ханҷар май дамад

بید را زان رو به جای برگ خنجر می‌دمد

Каси наёбади буии роҳат аз дили меҳнати кашам

کس نیابد بوی راحت از دل محنت کشم

Ореи он райҳони азин вайронаи камтар май дамад

آری آن ریحان ازین ویرانه کمتر می‌دمد

Мардуми чашмами хаёли хоб чун бандад дигар

مردم چشمم خیال خواب چون بندد دگر

Каз хаёли он мижаи хораши зи бистар май дамад

کز خیال آن مژه خارش ز بستر می‌دمد

Кӣ шавад пок аз гиёҳи ғами марои кишти умед

کی شود پاک از گیاه غم مرا کشت امید

Каши зи як ҷо мекунам сад ҷои дигар май дамад

کِش ز یک جا می‌کَنَم صد جای دیگر می‌دمد

Аз фусун хон шуд фузуни сӯзи ман он дамҳо ки ӯ

از فسون خوان شد فزون سوز من آن دم‌ها که او

Бар дили ман май дамади гӯйӣ дар ахгар май дамад

بر دل من می‌دمد گویی در اخگر می‌دمد

Зиндаи шӯи ҷомӣ ки ҷонбозони теғи ҳиҷр ро

زنده شو جامی که جانبازان تیغ هجر را

Аз фурӯғ рӯй ҷонони субҳи маҳшар май дамад

از فروغ روی جانان صبح محشر می‌دمد